ISLA COUTO, RAMIRO
Ramiro era un bo estudante pero, ao emigrar moi novo, tivo que aforcar uns estudos brillantes de bacharelato. Tiña unha vocación intelectual grande e proxectou sobre min todo o que el tivese degoirado ser. on nove anos, escribinlle ao meu irmán a miña primerica carta (en castelán) e el respondeume en galelo, dándome azos para que empregase a nosa lingua na correspondencia entre os dous, que el me corrixía os erros que metera. E mandoume corrixida a primeira carta en galego que lle escribín. Así, desta forma sinxela e anecdótica deu comezo unha pedagoxía epistolar que marcou a miña vida como ningunha outra educación puidera facelo. Estas cartas de Ramiro en que me falaba de todo, son o mellor tesouro que teño na miña visa! Cantas cousas fermosas e emotivas podería eu dicir arredor disto!Porque esta correspondencia foi a miña escola e a mellor universidade a distancia que tiven navisa. As súas cartas representaron para min a máis verdadeira e entrañable aprendizaxe intelectual, unha formación excelente que recolle os valores auténticos do autodidactismo.
Xaime Isla Couto. "O meu irmán Ramiro"
