QUINTIÁ, XERARDO
No medio dunha cidade ateigada de guindastres onde os edificios non paran de crecer, A miseria amósanos a físgoa pola que, nun determinado momento, todo se vén abaixo, nomeadamente para os máis febles. Como forma de procurar a beleza e de afrontar a debacle, o narrador enfócase nos pequenos detalles coma se fosen luminarias. Así, nesta novela de fonda sensibilidade humana, o percorrido das personaxes e a súa loita pola dignidade dentro dun sistema que os devora vaise entrecruzando con figuriñas de papiroflexia, cunha bandada de estorniños e con cisnes que cantan antes de morrer. De fondo, sempre, o amor, como unha forza que devasta e, á vez, redime.
